webmaster, 18 augustus 2009
Verenigde Staten , maine

New England 9 juli – 9 augustus

Long Island Sound
Na New York varen we de Long Island Sound in. De rijken van New York, zoals de Vanderbilts, de Morgans en de Rockefellers, hebben daar sinds 1880 gigantische buitenhuizen laten bouwen, die ze ‘cottages’ noemen. Hun mega-jachten dobberden dan bij de sjieke jachtclub in de buurt.
We liggen net een uur of twee verborgen in Oyster Bay, als de Walrus weer opduikt (stalken ze ons?) en even later de Laaxum. In New York hadden we wel afgesproken om vroeg weg te gaan, maar niet waar iedereen heen zou gaan. Blijken we dus allemaal op dezelfde baai af te gaan (op basis van verschillende pilots!). Niet origineel, wel erg gezellig.

Als enigen (de anderen lassen nog een tussenstop in) varen we de volgende dag naar de Thimble eilanden (N 41.18.853 W 071.58.529, anders vind je ze nooit). Dat is een zwerm kleine rotseilandjes dicht bij elkaar, net grote versteende drollen van prachtig roze graniet (foto). Jonathan in Giethoorn, zeg maar. We varen stapvoets, want de dieptemeter doet het nog steeds niet beneden de 4 meter en rots betekent onverbiddelijk ho. Eiland-bewoners, die ons zien schuifelen, springen spontaan in hun motorbootje om ons een goede ankerplaats te wijzen. Vrij prijzige buurt trouwens, voor een cottage: leuk eilandje voor jezelf met een huis erop: 5 mln dollar (idem met 2 eilandjes voor jezelf: 23,5 mln). De volgende dag zetten we koers naar Mystic, met een beroemd zeevaartmuseum en heel veel mooie houten schepen.

Mystic
Er is weinig wind en voor het eerst deze reis zetten we gennaker (165 m2). Mede omdat we ruime wind varen lijkt de wat sterker wordende wind niet onrustbarend. Jos wijkt uit voor een pont en loeft op tot halve wind. We varen 8,8 knoop. Ineens een knal in de top van de mast en daar gaat de gennaker overboord. Jos staat te rukken aan het zeil dat met rafels zeildoek in het water ligt, maar kan het pas inhalen als Majo oploeft en de snelheid uit het schip is. Eerst de troep maar in het vooronder storten voordat de wind eronder komt. Als we geankerd liggen net buiten Mystic onderzoeken we de schade. Gelukkig is alleen het blok in de top gebroken. De rafels zijn alleen van de gennakerhoes en niet van het zeil zelf. Oeff, dat valt mee!

De volgende morgen willen we in het zeevaartmuseum liggen, in de verwachting dat ze aan een ‘klassieke bootjes tarief’ doen. Vergeet het maar: $3.75 per voet per nacht. We besluiten deze rib uit ons lijf maar te laten zitten. Jos belt Chris, die we ook in Mystic zullen ontmoeten om een rating voor Jonathan te maken voor de klassieke Eggemoggin Reach Regatta in Brooklin, waar we aan mee willen doen. Chris blijkt commodore (voorzitter) van een kleine jachtclub te zijn en biedt ons een ankerboei aan a $ 25 per nacht. Een uur later liggen we vlak bij hun steigers (en tennisbanen), terwijl de zeilles van de kinderen in Optimistjes om ons heen wemelt. Chris vervoert ons en de gennaker naar een zeilmaker die naar zal blijken in 3 dagen een nieuwe hoes regelt.

Chris, die ook bestuurslid van het Herreshoff museum blijkt, troont ons mee naar de restauratie van een Herreshoff uit 1915 van 73 voet, Spartan, (wow, heel awesome).’s Avonds dineren we bij Chris en z’n vrouw Shirley met hun vriend Lee. Terug op de jachtclub blijkt daar nog een gezelschap te zitten. Daar komen we niet droog langs en voor we weten drinken we vrolijk verder en rollen ergens na middernacht in onze kooi. De volgende dagen bekijken we Mystic (heel erg New England, heel erg up market) met het museum (foto’s), klungelen aan boord en op de club. Jos vaart mee met Lee in de locale clubwedstrijden van Shields, een Sparkman & Stephens ontwerp uit 1960 (foto’s). Mooie klassieke vorm maar wel al PVC. Daarna BBQ!
We zijn niet alleen te gast bij de vereniging, wij zijn de enige gast en worden van alle kanten aangesproken. We zijn een soort exoten. Iedereen heeft van ons gehoord en komt vragen hoe de oversteek was. Ontroerend hoe gastvrij, direct en warm die Amerikanen zijn.

Newport
We zitten nu in het land van de Pilgrim Fathers, maar daar besteden we niet al te veel aandacht aan. We zitten namelijk weer in bootjesland en de mooie houten jachten zijn overal. Newport is de buitenlocatie van de fameuze New York Yacht Club. Jos is helemaal in z’n element: niet alleen zijn er prachtige schepen om naar te kijken, maar eindelijk krijgt zijn geliefde Jonathan weer aandacht. Wooden boat aficionado’s komen apart naar ons toe, varen een rondje om ons heen en steken hun duim op. Dat is een inside gebaar, net zoals motorrijders elkaar groeten met de linkerhand (scooters groet je niet). “Mooi ding joh! Fijn dat je ‘r in de vaart houdt. Ik weet hoeveel je in de winter moet afzien”.

We zeilen de baai van Newport in en 2 J-klassers kruisen ons tegemoet de baai. Dat begint goed. De baai heeft een extreem hoog gehalte aan beauties (foto’s). Jonathan draait met haar (zijn?) kontje.
We bezoeken het America’s Cup museum en sjouwen ons een ongeluk aan het op peil brengen van de voorraden voor het laatste traject.
Als we weer wegvaren uit Newport voert onze route dwars door het wedstrijdveld van de J-klassers, de 12 meters en de klassiek ogende W-klassers in houten composietbouw. Jos vergeet te sturen en grijpt de camera (foto). Majo mag zorgen dat we niet overhoop gevaren worden door deze joekels.

Martha’s Vineyard
Opnieuw een houten bootjes heiligdom (foto’s). Wie geen outsider wil lijken zegt ‘The Vineyard’. Ironisch is dat vrijwel alle dorpen op de Vineyard zijn drooggelegd, zoals Vineyard Harbor waar wij liggen. Kreeft en coquilles in alle restaurants, maar zonder witte wijn! Wel BYOB (bring your own bottle), maar wij zijn vergeten een fles koude wijn in de rugzak te doen en besluiten daarom maar een take out kreeftsalade voor de lunch te nemen. Schattig dorpje met veel zon-zee-zomer hebbedingetjes in de winkels, die niemand nodig heeft, maar die wel sfeer geven.
Lars en Aukje van de Laaxum, die er al liggen nemen foto’s als we de baai inkruisen en ankeren. Even later meldt ook de Walrus zich present. Een laatste dag voor het afscheid. De Laaxum en de Walrus gaan, net als de Saeftinghe en de Tyche trouwens, aan boord van een vrachtschip naar Nederland en wij gaan door naar het noorden, door het Cape Cod kanaal.

Maine: lobsterpots and fog
Zeg tegen een Amerikaan dat je naar Maine gaat en het eerste wat hij zegt is: “a lot of lobsterpots and a lot of fog”. Die kreeftenvallen beginnen al op de Long Island Sound, maar in Maine zijn het er zo veel dat je ze niet kunt ontwijken (foto). Zo’n kreeftenval heeft twee boeitjes met lijnen eraan. Behalve kreeften vangen ze ook jachten, wanneer hun schroef erachter blijft haken. Als je zo’n lijn in je schroef krijgt, kun je met een mes het water (14 graden celsius) in. Niet leuk dus. Ook niet voor de visser in kwestie, want die moet dan de val vinden waar het boeitje niet meer aan zit en de lijn repareren (een val kost ongeveer $80). Of we nou heel oplettend zijn of dat onze langkiel met aangehangen roer de schroef beschermt zodat ze niet blijven haken; tot nu toe gaat het goed. Maar het is wel geconcentreerd varen.

De fog ontdekken we ook: met stralend weer varen we naar Woods Island (N 43.44.422, W 069.52.057), waar we een heerlijk ankerplaatsje vinden. Helemaal voor onszelf! En voor de muggen, ontdekken we tijdens het diner (wij vormen hun diner). De Scandinavische spuitbus, die tot nu toe alles heeft weten te verjagen, deert hen niet: we moeten naar binnen vluchten. De volgende ochtend: geen muggen, maar ook geen zicht. Die dag zien we soms even de vissersnederzetting waar we vlak bij liggen, maar slechts kort.

De dag daarna is er om 7.00 uur even zicht. Om half acht is alles weer potdicht. Soms komt een van de vissers bij ons in de buurt om zijn vallen te controleren, maar verder blijft alles rustig, stil en wit. Weer een dagje klussen en lezen! Als het tegen 3-en opeens opklaart, gaan we direct anker op en voordat er weer mist komt, weten we Booth Bay, een van de toeristische haventjes te halen.

Het is hier veel kouder. Vrijwel overal op deze reis vertellen de ‘locals’ dat het weer dat wij meemaken niet het normale weer is. Overal vindt men het een slechte zomer. Maar hier boven Cape Cod is het extreem: iedereen klaagt. En terecht. De eerste nacht hebben we al een fleece deken nodig en binnen een paar dagen zit het donsdek weer in de hoes. Gebakken eieren bij het ontbijt, tot de lunch lange mouwen, om 5 uur weer een fleece jakje. Ook regent het en niet te weinig ook. In de pilots staan foto’s , die met zon genomen zijn. ’t Schijnt dus te kunnen. Ja, Maine is mooi…., als je het kunt zien (foto).

Oud hout
We hebben ons ingeschreven voor de Eggemogin Reach Regatta (125 houten schepen) in Brooklin, het kleine dorpje waar we Jonathan zullen achterlaten. We doen ook mee aan de aanbrengraces van Castine naar Camden en van Camden naar Brooklin. De vechtlust van het wedstrijdzeilen, die lang in Jos gesluimerd heeft, maakt zich van hem meester, zeker als blijkt dat de Zwerver II (een S&S uit 1956 van 56 voet, die weer onder Nederlandse vlag vaart) meedoet. We eindigen meestal als laatste en de Zwerver als eerste. Uitvluchten liggen voor de hand: te weinig wind (windkracht 0 tot 2), aangroei van zeepokken en wier en evenredig veel bagage van een jaar cruisen, een 15 jaar oude ‘plank’genua (nu de nieuwste genua niet meer te repareren is)….. We weten tijdens een van de wedstrijden zelfs in een lobsterpot vast te raken. Als de vaart uit het schip is weten we samen met een pikhaak de lijn omhoog te trekken. Jos’ duikersmes flitst en we zijn weer vrij.

Jos weet te melden dat verliezen niet geeft omdat het immers vooral gaat om het sociale en esthetische element, waar we ons vol overgave op storten. Vooral de kleine jachtclub van Castine is ontwapenend. De vrouwen hebben zelf gekookt en hun lievelingsgerechten samengebracht tot een koud buffet. Heel verfrissend tussen alle fastfood en BBQ’s.

Aftocht
De wedstrijden hebben ons in Brooklin gebracht, waar behalve de Brooklin Boatyard, bekend van ambitieuze restoraties, ook de redactie van het tijdschrift ‘Wooden Boat’ huist en waar een school voor bootbouw zit (alleen hout natuurlijk). We liggen een week aan hun steiger om de boot leeg te halen en de laatste maaltjes kreeft te verschalken. We hebben een rommelhok toegewezen gekregen en mogen een echte Amerikaanse pick up (foto) gebruiken om te verhuizen. Aan het eind van de week ligt Jonathan 10 cm hoger op de waterlijn en hebben we een to do lijst bij de werf en de zeilmaker ingediend met 43 items om offerte te maken, waaronder een nieuwe genua.

Met een huurauto maken we de rit naar het vliegveld van Boston. De katten in een bench op de achterbank. We zijn bezorgd of hun blaasjes het zullen houden en hebben een kattenbak geïmproviseerd achter de bestuurdersstoel. Als Majo hen onder het rijden vrij laat klimmen ze echter op het dashboard en bij Jos op de schouder. Het uitzicht blijkt veel interessanter dan de kattenbak. Nou ja, de onderkant van hun bench is van plastic, zodat een ongelukje niet meteen door de bagageruimte van het vliegtuig sijpelt.
Ze houden zich voorbeeldig wanneer de bewaking in Boston hen uit de bench laat halen om te zien of we niets meesmokkelen. Bij de overstap in Reykjavik zien we ze niet, maar ook op Schiphol blijven ze rustig en kijken vol belangstelling naar de drukte. Pas na 21,5 uur zonder onvertogen gemiauw of ‘geblaas’ laten we ze vrij in ons huis in Bussum. Ze herkennen direct het huis: Jasper loopt richting bijkeuken om te kijken of er voer is, Furby sorteert voor bij de tuindeur; we zijn weer thuis!

En nu?
Niet alleen de poezen wennen snel aan het huis, wij ook. We beginnen aan de volgende verhuizing: onze spullen weer terug halen van de zolder. Slechts 40 verhuisdozen….
Koken is even wennen: er is niets in huis, dus ook de dingen die je altijd wel hebt, moeten aangeschaft worden. De supermarkten moeten het aan hun cijfers kunnen zien, hoewel we de prijzen in vergelijking met de VS laag vinden. We eten weer zoute haring, lekker brood en fruit met smaak. Jos vergrijpt zich aan Westmalle Tripel met bitterballen.
Waterspoeling in een toilet is toch wel een feestje en een douche die altijd veel en warm water geeft is ook heel lekker.
Het grootste probleem zijn onze voeten: die passen niet meer in onze gewone schoenen. Te lang op blote voeten en bootschoenen gelopen. Dat kan nog leuk worden als we weer in carrière-pak onze opwachting maken bij bemiddelaars en opdrachtgevers.

Verras Jos en Majo in Verenigde Staten met een belletje via HalloBuitenland.nl