Algarve en Andalusie 18 okt - 16 nov 2014

Algarve – Andalusië 17 oktober – 16 november 2014

Lagos
Jonathan ligt, zoals geblogd, in Lagos, Portugal. De lekkende koelwateraansluiting op de uitlaat, de elleboog, moet vervangen moet worden. De beloofde 5 dagen zijn er 21 geworden. Omdat de motor niet gebruikt kan worden liggen we vast, niet in de marina maar aan de receptiesteiger. Iedere boot moet er langs en vooral de niet aflatende stroom van boten, die toeristen naar de grotten en de dolfijnen sleuren. Die boten met namen als ‘Friend -of-the-Whales’ en ’Lord-of-the-Dolfins’ doen dat zo hard dat hun hekgolf de schepen aan die steiger in de landvasten doet bijten. Geen compassie. Jos verzoekt hen met bezwerende handgebaren de snelheid te matigen, maar het zijn er zo veel. Ze zijn het zo gewend of het kan ze niet schelen.
Het is ontzettend heet, 34 graden; ook als je stil zit verzamelen de zweetpareltjes op je voorhoofd zich tot stroompjes, die de polo insijpelen. En we zitten veel stil: wachten op een signaal van de werf over de verlossende elleboog,. Het is zo heet dat de repen chocola geschilderd lijken door Dali.
Jos en de schippers van de toeristenboten schreeuwen over en weer. De meegevoerde toeristen zijn hun kwetsbare punt, want wanneer zij beseffen dat hun schipper asociaal is schaadt dat de avontuurstemming. Er ontstaat een broeierige sfeer die grimmig de fasen van conflictontwikkeling demonstreert, die Jos in workshops zo luchtig kan beschrijven. De schipper van de ‘The Lord of the Dolphins’ van ‘Days of Adventure’ roept dreigend dat hij Jos wel even komt opzoeken.
En dan is er de verlossende elleboog, die snel gemonteerd wordt. De 2 dynamo’s die onder de zout water lekkende uitlaat hingen blijken niet te herstellen en worden snel vervangen door de reserve exemplaren die Jonathan in voorraad heeft. Eindelijk zijn we vrij en zullen de volgende morgen vertrekken.
Wanneer we de touwen willen losgooien blijkt echter onze trotse vlag met embleem van de Koninklijke met in brons gevatte vlaggenstok, die opgerold in het gangboord lag, gestolen. Majo heeft ergens tegen 3 uur wel wat (dronken) gedoe gehoord, maar had niet door dat het op onze eigen steiger was. Jos voelt zich aangerand, een eerloos dieptepunt. Vruchteloos zoekt hij de omgeving af, terwijl Majo aan de schippers van de toeristenbootjes vraagt of ze misschien verderop in het kanaal onze vlag gezien hebben. Eén van de Adventure-schippers (een Nederlander blijkt) komt ineens met de vlag aan zetten: opluchting. “Die lag bij het station en ik herkende ‘m meteen”. Wat een mooi toeval, of wist hij maar al te goed waar die vlag was?

Alentejo
We huren een auto, want Lagos is na 3 weken wel verkend. De poezen gaan op de voerautomaat, die om de zoveel uur een bakje opent en we gaan richting Evora , een stad op de Unesco erfgoedlijst. De snelweg is een tolweg waar je alleen automatisch kunt betalen via een kastje in de auto die tot een credit card afboeking leidt. Net als de Franse tolwegen, maar hier hoef je niet af te remmen. Bijkomend voordeel: lege wegen, want Portugezen mijden de tol en gebruiken de oude hoofdwegen. Evora ligt zo’n 300 km ten Noorden van de Algarvekust. Een zeer oud gebied, vruchtbaar door de Rio Guradiana, die de grens met Spanje vormt en zijn grote meren met grote olijfboom plantages, sinaasappels, kurkeiken, en weidegronden. Dan pas valt op hoe droog en onaantrekkelijk het landschap van de Algarve is.
Bij de lunch in Castro Verde blijkt dat er een feria (jaarmarkt) is. Keuringen van vee en jachthonden, optredens en de onvermijdelijke braderie. 3 paar pantoffels voor 5 euro is een verkoophit; die verkoper draait echt een prima omzet. De alternivo’s ertegenover met wierook verkopen niets en gaan ook maar lunchen.
Evora is fantastisch, zeker als we er ’s avonds logeren: een mooi verlichte stad met een prettige sfeer en een nachtje aard- en nagelvast slapen, een douche waar je onbeperkt onder kunt staan. Evora is een ommuurde stad uit de Romeinse tijd met middeleeuwse en renaissance paleizen en grote huizen met Arabische kenmerken. ’s-Avonds dineren we op een terras en slenteren door de stegen en over de pleinen met Italiaanse allure. De sfeer is compleet anders dan in de Algarve. Ook hier toeristen, maar culturele toeristen zijn toch prettiger dan de overwinteraars en de stroom Engelse strand- en dranktoeristen in de Algarve, waar we behalve Lagos ook bezoeken brachten aan Faro, Silves en Albufeira, waar Jos een week ligt wanneer Majo naar Nederland vliegt.
Zondags rijden we terug langs de grens met Spanje: een keten van forten en schilderachtige op rotsen gebouwde vestingstadjes, die de eeuwenlange strijd tegen de Spanjaarden toont. Soms toeristisch, maar meestal heerlijk rustig. Vila Vicosa is een uitzondering: naast de oude vesting domineren hier het grote paleis met bijbehorende kerken van de hertogen van Braganza, een van de belangrijkste adellijke families van Portugal, die ook het vorstenhuis leverde dat door de Salazarkliek werd vermoord. De lunch laat bij Majo grote indruk achter: hoeveel rauwe knoflook kun je over een inktvissalade gooien zonder dat ie oneetbaar wordt? Minstens 10 gehakte tenen pp, maar lekker dat ie is.
Zondagsavonds laat komen we weer aan boord. De kattenautomaat heeft het niet goed gedaan (omgevallen zomaar of bij een poging om ‘m open te krabben?), waardoor we hongerige en boze katten aantreffen. Voeren, aaien en daarna weer samen in een licht schommelend bed slapen. De laatste dag auto gebruiken we om te bunkeren. Heerlijk: niet sjouwen met spa en wijn. We scoren zelfs weer Nespresso, want door al die havens en wachten op onderdelen gaat die wel heel hard.
Nederlanders fietsen
We hebben een afspraak met vriendin Peggy, die een weekje zon in Travira in de Algarve geboekt heeft. De plaats moet nog even bepaald worden op basis van haar appartement en de toegankelijkheid van de lokale havens. Via sms wordt op zee bepaald dat Tavira toch te ondiep is, zodat we afspreken in Vila Real de Santo Antonio, aan de grensrivier van Portugal met Spanje . Majo kijkt de volgende ochtend uit naar de visite die met het Algarve boemeltje van Tavira naar Vila komt. Maar wat er ook uit de richting van het station komt wandelen: geen Peggy. En dan opeens een flits: Peggy op de fiets?? Blijkt dat ze de huurfiets (een kruising van een oerdegelijke Hollandse fiets met een mountainbike) in het boemeltje heeft meegenomen. De bestuurder is zelfs uitgestapt om te helpen de fiets in de trein te krijgen want het perron was stukken lager dan de trein! Heerlijk zo’n boemeltje.

Sevilla
We willen de Rio Guadalquivir opvaren naar Sevilla. Vanuit Villa Real weten we in een mooie dag zeilen - net voor een nacht met storm dreigt los te barsten - Chipiona aan de mond van de rivier te bereiken. De volgende dag blijkt de veilige haven echter een val. De drempel voor de haven is bij laagwater 2,80 m en er staat een deining van 2 meter. Met een diepgang van 2,60 zou Jonathan in de golfdalen dus keihard de bodem raken. Jos berekent dat het met half tij zou moeten lukken, maar laat zich door het havenkantoor overreden. Ook alle vissers blijven trouwens binnen….
Na 3 dagen kunnen we eindelijk vertrekken en varen de rivier op, 55 mijl naar Sevilla. Langs het natuurgebied Doñana, waar zichtbaar vanaf het water veel ooievaars nestelen. In de rivier liggen onbewoonde schuitjes permanent voor anker, die met hangende netten fotogeniek in de stroom drijven. Een mooie tocht in een serene sfeer, die eindigt met de vooraf gereserveerde sluis, maar ook een dag wachten voor de brug bij de stad, die in het laagseizoen maar eens per 2 dagen klapt. De jachthaven van Sevilla is een veilige groene, maar peperdure oase in een sfeervolle stad, die met zijn oude Arabische, Joodse en Reconquista-wortels diep in de emotie tast. En in het nachtleven natuurlijk, dat Jos en Majo verkennen met vrienden René en Gerda, die een weekje zijn overgekomen. Later in de week gaan we naar jazzcafes, want Sevilla heeft een levendige jazz scene. Lekker op de vouwfietsjes, die we eerst bij een lokale fietsenmaker van nieuwe (binnen)bandjes hebben laten voorzien. Omdat het om 7 uur ’s avonds al stikdonker is investeren we ook in vreselijk handige afneembare lampjes, niet alle fietspaden in de stad zijn nl vrijliggend. Na een avondje stappen scheuren we heerlijk in de warme nachtlucht op de fietsjes terug, langs de nog verlichte monumenten.
Een lunch op de trotse jachtclub met vriend Tijmen, die in Sevilla Spaans studeert, mag niet ontbreken, maar valt tegen: Je sport er, maar je eet er duidelijk niet. Tijmen legt uit dat Spanjaarden vooral aan snelle sporten doen: padeltennis, basketball en natuurlijk autoracen. Op de club zie je dat terug: in het zwembad wordt keihard baantjes getrokken (wij durven ons er niet te vertonen) en de club heeft –tig padelbanen en sporthallen.
Zaterdagmorgen lawaai: een dag roeiwedstrijden met als hoofdnummer de strijd tussen de achten van Club Nautico Sevilla en Beti s(Romeinse naam voor Sevilla) . Een jaarlijkse soort Oxford-Cambridge, en Jonathan ligt ongeveer op de finish. Vanaf het voordek zien we hoe Betis met 2 lengtes Club Nautico vermorzelt, dat geslagen afdruipt. De luidspreker aan de overkant waar de afterparty is, schalt tot afgrijzen van de Nauticos wel een uur lang nog: “Olé, Olé, Olé Betis”. Op de Club Nautico is het die zaterdag verder opvallend rustig.