De Canarische Eilanden 30 nov - 29 dec 2014

Canarische eilanden 30 nov – 28 dec 2014

LANZAROTE
De haven van Arrecife op Lanzarote is net helemaal gerenoveerd (de Spaanse overheid investeert – met EU-gelden – sinds de crises fors) zodat de oude vissershaven nu een commerciële marina is geworden. Net open, nog niet alles is klaar en niet iedere medewerker is al helemaal ingewerkt, maar wat een service en gastvrijheid. Na alle avonturen sinds Sevilla een warm bad. De storm blijkt mee te vallen (als je in de haven ligt..) en lijkt een gewone Nederlandse herfststorm met een 7 à 8 beaufort wind. Maar met heel veel regen! Lanzarote is een heel droog eiland, maar nu hoost het. De nieuwe winkeltjes bij de haven, deels nog in aanbouw, zijn er niet op gebouwd: in de parfumerie slaat de regen door de gesloten deuren heen. Twee winkels verderop is de buitengevel nog niet geplaatst, de gipsplaten ‘smelten’ weg. De wasserette heeft op 3 wasmachines maar 1 droogtrommel…. Ja, gewoonlijk heb je hier geen droogtrommel nodig.
Alle Canaries zijn vulkaaneilanden, maar Lanzarote bestaat helemaal uit zwarte lavasteen; zelfs het zand is niet geel maar zwart; de akkers, de wijngaarden en de stadsparkjes zijn ook zwart. De huizen die meestal wit zijn steken scherp af tegen de dreigende omgeving, net of die wil zeggen: “het lijkt nu rustig maar er kan zo weer een eruptie komen”. Het leuke van de regen is dat alles weer groen uitloopt. Als we een dagje gaan toeren zie je een groen waas over het zwarte eiland. De kunstenaar Cesar Manrique heeft in de 60-er jaren al het unieke van dit eiland aangevoeld en heeft een huis verzonken in de zwarte lava gebouwd met cactustuinen (zie foto’s). Merkwaardig genoeg kon hij genoeg invloed vergaren om een richtlijn te laten uitvaardigen dat er op het hele eiland maximaal 4 verdiepingen hoog gebouwd mocht worden. Geen flats en toeristenhotels dus die de andere eilanden ontsieren. Een eiland op menselijke maat. We huren een auto en bezoeken het natuurpark in het westen dat het rood-zwarte maanlandschap van na de erupties van 1730 en 1830 laat zien.
Met Australische en Noorse yachties rijden we naar een door de VVV aangeprezen uitvoering van Cubaanse muziek in Teguise. We dwalen door het nachtelijke stadje maar kunnen de Cubanen niet vinden; wel een hoosbui die ons tot op de draad natregent. We vluchten een restaurantje binnen, dat tot afgrijzen van Jos alleen pizza’s biedt. Majo kruipt zo dicht mogelijk tegen de warme pizzaoven aan. Een emotioneel dieptepunt. De aardige restaurateurs weten te melden dat het muziek festival door het noodweer is afgezegd, maar ook dat in het café naast hen zo een lokale groep Canarische musici zal starten, een 10-mans formatie met allerlei typisch Canarische snaarinstrumenten. Het aanstekelijke plezier vonkt er vanaf. Al met al wordt het een prima avond en rollen we laat weer de kooi in.
FUERTE VENTURA
We kiezen ervoor om langs de kust van Fuerte Ventura naar het zuiden te varen. Het eiland is droog en lijkt zelfs minder gecultiveerd dan Lanzarote. De kust is indrukwekkend ruig, maar hier wel toeristen-hoogbouw. En soms een groen stuk land: een golfbaan! Absolute waanzin, want het eiland zelf is zo kaal en droog, dat zelfs een geit het er moeilijk heeft. We ankeren in het zuiden bij Moro Jable, net buiten de haven. Ankeren, zoals ankeren bedoeld is: een mooie ruige kust en vlak water waarin we borrelend vanuit de kuip tegen de avond de zon zien zakken. We gebruiken voor het eerst een triplijn aan het anker. Als het anker klem zit achter een rots kun je aan de triplijn het kruis onder een andere hoek lostrekken. De triplijn lijkt echter bedoeld om onszelf te laten struikelen, want wanneer we ankerop gaan komt ie in de schroef. We laten snel het anker weer zakken. Jos probeert te duiken en hem los te snijden, maar vergeefs. We blazen de bijboot op en Jos toert naar Moro Jable voor hulp. Wanneer hij de kade nadert is daar net een Duits duikclubje met instructeur een busje aan het uitladen. Jos weet een leuke opdracht voor ze ……..

GRAN CANARIA
Een snel gevaren oversteek brengt ons laat die dag naar Las Palmas op Gran Canaria. De katten hadden erg naar de canaries uitgekeken, maar ze schrokken toen we uitlegden dat de naam Canaria komt van de grote honden (canes) die daar werden aangetroffen. Het plein tegenover de kathedraal van Las Palmas wordt omzoomd door manshoge bronzen hondenbeelden.
Las Palmas is een niet bijzonder aantrekkelijke grote stad, maar je kunt er uitstekend bunkeren en je boot repareren. En we hebben een hele lijst, aangevoerd door een opstandige boordcomputer, een falend buitenscherm, een dode AIS en SSB en paar gaatjes in het zeil. Yachtcontrol, onze ICT-leverancier, stuurt zelfs een mannetje per vliegtuig, omdat telefonische raad niet werkt. De katten gaan naar de dierenarts voor vaccinaties en met advies van onze Duitse buurman koopt Jos zijn eerste visspullen! Majo fietst zich rot naar de Dino en de Carrefour voor de bevoorrading. Het lukt weer kattenbakgrit te scoren! De poezen vermaken zich op het achterdek en zijn dagenlang de meest gefotografeerde katten van de stad.

Gran Canaria valt na de wilde en barre schoonheid van Lanzarote tegen. Het eiland is een scharnierpunt. Vertrekkers stoppen er om naar de Carieb te gaan of eerst nog naar de Kaap Verden en dan naar de Carieb of naar Brazilië. De Antlantic Rally Crossing (ARC) verzamelt er; zo’n 200 boten die tegelijk starten voor de overtocht. Het is vooral een party evenement, dat een gevoel van veiligheid biedt, maar dat maanden vooraf de vertrekdatum, 29 november, heeft vastgesteld, of het weer dan gunstig is of niet. De vertrekkers laten op de kademuur een tag achter, een kleurrijke muurschildering (foto’s) over de boot en de helden die het avontuur gaan wagen. Het zijn een soort bezweringen, die een veilige overtocht moeten afdwingen. Alsof de moderne gladiatoren willen zegen: “zij die gaan sterven groeten u”.

Naast ons ligt de Anabel, de Duitse eigenaar Claus noemt het een concept-schip. Anabel is in Makkum gebouwd en heeft net voor de reis op de HISWA-te-water gelegen. Claus, die een snufjestechneut is maar niet kan zeilen heeft beroepsschipper Philip geëngageerd. Na een paar sea trials zijn ze naar de Carieb vertrokken. Met gebroken giek (constructiefoutje) ligt hij nu in Las Palmas. Het schip beschikt over veel technische hoogstandjes en is op 220 volt gebaseerd voor koken etc. Het heeft veel zonnecellen en 2 windgeneratoren, maar geen gas of walstroomgenerator. Eén van zijn windgenerators is nu kapot en het is bewolkt weer, maar er zit pijnlijk genoeg geen walstekker aan de boot. Claus kan dus nog geen kopje koffie zetten en moet de hoofdmotor laten lopen voor stroom. Hij voelt zich opgelaten en deelt aan de buren mooie Havanna’s uit om het lawaaileed te verzachten. Het gist duidelijk tussen de ervaren beroepsschipper oude stijl en de conceptman met zijn rechtlijnige karakter. De weken dat ze op hun giek moeten wachten zijn een kwelling die de emoties over hun gezichten doen trekken.

Een bijzonder mens is ook de Noorse Torvill. Zij zeilt al een paar maanden in haar eentje op de Canaries met hulp van allerlei opstappers. We kennen haar van Lanzarote, waar ze meeging naar de braziliaanse muziek. Zij en haar man laten elkaar erg vrij en hebben trouwens vrijwel nooit gelijk vakantie. Zij is vaak alleen en neemt in de zeilersgemeenschap vaak het initiatief om dingen met anderen samen te doen. Ze hoorde een paar maanden geleden dat haar man en zijn vriendin een kind hebben. Ze moet ontzettend schakelen, maar maakt merkwaardig genoeg haar man of zijn vriendin geen verwijten.

Er zijn veel mensen die zich op een prikbord aanbieden als bemanning en er zijn een paar schepen die bemanning zoeken. 2 Turkse vrouwen bieden zich met maar 250 en 500 mijl ervaring aan als dekhand PS ze kunnen goed koken (Turks!). Een Italiaanse jongen probeert via een leeuwen-foto van Misha (foto) met ons in contact te komen. Een jong Zwitsers stel met veel ervaring, dat in de zomer een restaurant runt, biedt zich aan en wordt door de Duitse buurman geëngageerd. Temidden van de beauty contest op het prikbord ineens een schok: een vader heeft de foto van zijn zoon opgeprikt, die met schip en al verdwenen is…

Ons verblijf duurt wat langer dan gepland: tegen de tijd dat we weg willen draait de wind naar het Zuidoosten, het zicht wordt slecht en de wind wakkert aan: een harmattan uit Afrika. Na zo’n storm duurt het een dag of 3 voor de zee weer rustig is. Kerst op Gran Canaria!