Bilbao - Bayona 10 aug t/m 13 sept

Bilbao – Bayona 10 augustus t/m 12 september

Coast hoppen
Jos duwt met vriend Edmond af in San Sebastian. Letterlijk, omdat ze bij het tanken even aan de grond komen te zitten. Ze hebben een week om naar La Coruña te komen vanwaar Edmond naar huis vliegt. Majo volgt per auto. Homend met de i-phone, verkent ze vooruit aanlegplaatsen en probeert zelfs klaar te staan om de lijntjes aan te pakken, wanneer de heren opduiken. Dan hopt ze met boodschappen aan boord en maakt onder de borrel het avondeten wanneer we niet uit eten gaan. Pure verwennerij, van de mannen dan, want die auto was bedoeld omdat Majo met haar heup niet mocht zeilen en het rustig aan kon doen…… Maar het zoeken van je eigen boot is niet altijd even gemakkelijk. “We hebben geankerd bij een strandje, als je daar nou de auto neer zet…. Welk strand !@#$, waar moet ik van de weg af....... Het is best handig is als je met havenmeesters iets hebt kunnen regelen vóór aankomst van Jonathan, maar je moet dan ook zorgen dat je man begrijpt naar welke haven hij geacht wordt te gaan en niet 100 m voor de haven omdraait om naar de andere jachthaven te gaan. En tussendoor doe je dan nog de was in de vorige jachthaven, zodat die onderweg kan drogen….” Rustgevend is het in ieder geval niet, je boot volgen met de auto. Alleen in Santander – waar de jachthaven ver buiten de stad ligt – is het handig om een auto te hebben, maar in Bilbao ga je net als iedereen gewoon met de metro naar het museum en in La Coruña ben je blij als de auto niet in de parkeergarage moet, maar gratis op het terrein van de jachthaven mag. Het wordt een sport om de auto zo dicht mogelijk bij de boot in de parkeergarage te krijgen…
Edmond stroopt als nieuwsjunk iedere stad af naar buitenlandse kranten, betrokken bij de laatste Europese ontwikkelingen en naar het lijkt gespitst of hij niet ergens moet ingrijpen. Hij laat zich betrappen (foto) wanneer hij in Ribeira bij het schaarse licht van de pontonlampen de Franse en Britse pers doorneemt.
In La Coruña besluit Majo, nadat Edmond van boord is, dat ze toch maar weer meezeilt. De auto mag bij de jachthaven blijven staan en Majo durft het aan op een dag met een windvoorspelling van max 2 beaufort wind om met Jos Kaap Finisterre te ronden. Met windkracht 2 kan je toch niet van zeezeilen spreken, maar de volgende dag is haar vuurdoop: tegen windkracht 5 in naar Muros kruisen.

Clasicos
Wanneer we voor anker liggen in de Ria de Arousa bij O Grove. komt een mooi houten zeilbootje naar ons toe roeien met een man, die verlekkerd naar Jonathans lijnen kijkt en met zijn ogen ieder detail opzuigt. Lino is een echte aficionado en vertelt dat de volgende dag in Vigo een wedstrijd voor klassieke boten wordt gehouden: de Regata de Agabace. Niet onbelangrijk detail is een week gratis liggen in Vigo (en aangezien Jos nog even naar Nederland moet…). Hij zeilt die wedstrijd met ons mee. Een week later (Jos heeft zijn terugvlucht zelfs vervroegd) volgt de Trofeo de Pricipe de Asturias in Bayona met hetzelfde voordeel (zie Youtube: 29e Trofeo …. de laatste 5 seconden). Fantastische dagen met onze nieuwe Spaanse vrienden. Jonathan heeft beide keren de line honours en is 2e op handicap. De laatste wedstrijd begint vrijwel windstil, maar de wind wakkert aan en wanneer we de laatste boei ronden staat er 20 knopen. Jonathan ligt voor en houdt in het kruisrak met moeite een 72-voeter van de Spaanse marine achter zich. Ineens glijdt Majo die aan de genualieren zit uit over een berg gennakerschoten in de kuip en smakt op de rand van de kuipbank. Een scherpe pijn vlamt op. Angst slaat om ons hart dat haar heup geraakt is, maar het zijn (maar) een paar gekneusde ribben, zoals later zal blijken. Terwijl Majo de pijn verbijt, stormen we over de finish. Niet echt rustiger dan met de auto, maar we hebben de Spaanse Armada verslagen: 2 jachten van de marine.

Ria’s
Het (lui) lekkerland van Noord-Spanje culmineert in de Ria Bachas, een soort lage fjorden met fabelachtige rotspartijen en stranden, waarin aan grote houten drijvende lattenconstructies (foto’s) aan 10 m lange touwen mosselen en oesters worden gekweekt. Ook zijn er pecebes, een soort anemonen, die op drakenvoetjes lijken (foto). De cursus Spaans die Jos heeft gevolgd in Nederland toont zijn waarde bij praatjes op de markt over hoe je ze klaarmaakt. Al deze mariscos domineren de Galisiche keuken in een nek-aan-nek race met het Ibericovarken, dat zich het lekkerst presenteert in rauwe ham en salchichas. En iedere bakker heeft behalve brood ook empenada’s, hartige taarten met vis of vlees. Tegen borreltijd slenteren Jos en Majo van tapa naar tapa door de eeuwenoude kernen van steden als Castro Urdiales, La Coruña, Santiago de Compostela, Muros en Bayona. Zaterdagmiddag blijkt nog steeds trouwdag te zijn en zie je groepjes feestelijk geklede mensen bij het kerkportaal samenkomen. Het zeer katholieke Santiago do Compostella verbaast met standbeelden van naakte mannen op de balkons op het plein bij de kathedraal. De Keltische geschiedenis van Galicië zien we per Mercedes: een medezeiler heeft zijn bolide in Bayonna staan en nodigt ons uit om mee te rijden naar een Keltisch fort naar én de Liddl.

Dieren en hun leercurve
Telkens wanneer we een paar dagen aan een steiger liggen wordt Misha ondernemender. Hij hangt met 3 poten buiten de voetrail en loert naar de vissen, of springt zelfs op de steiger. We zitten in La Coruña aan boord aan het diner en ineens komt de buurman met een druipend hoopje haar dat hij 2 schepen verderop uit het water gevist heeft: Misha. Geschrokken en dankbaar spoelen we het zoute natte hoopje eerst onder de warme zoetwaterdouche en wrijven hem dan droog (foto). Daarna is Misha uren in de weer om zich schoon te likken. Zou hij er iets van geleerd hebben?
We hebben nog nauwelijks goed vastgelegd in Vigo of de katten vertonen zich aan dek. Een visser op de steiger begint Misha te lokken en pakt heel hoffelijk uit zijn vangst een kleine ansjovis. Misha, die steeds als een echte tijger voortdurend bezig is vogels en vissen te besluipen deinst voor het dode visje terug. De visser schiet in de lach, vangt op dat moment nog een ansjovisje en gooit het arme visje spartelend en wel naar Misha, die bang in de kuip springt. Gelukkig redt Jasper de situatie: hij vangt het visje en verdwijnt grommend in de kuip. De visser straalt. Wanneer hij niet kijkt snijdt Majo de visjes in een paar stukken en dan blijkt ook Misha geïnteresseerd te zijn. Een paar dagen later biedt de visser spartelende garnaaltjes aan, maar onze verwende katten zijn alleen bereid de garnalen op te eten als Majo eerst de kop verwijdert en ze pelt. Zouden we deze reis toch zelf kunnen vissen? De vorige reis deinsden we terug om zelf te vissen om niet te moeten vechten met een vis én 2 katten. De vooruitzichten lijken nu beter…..
Een plons, applaus en iemand die luid ‘bravo’ roept. Tegenover het park is een groepje mensen met honden. Die mogen in de lunchpauze (het is drie uur in de middag) even zwemmen. Een poedel en daarna een labrador gaan vol plezier te water. De honden apporteren ballen en plastic eenden als prooi en zijn het water niet uit te krijgen. De poedel springt 3 treden te hoog al van de trap die naar het water leidt. Deze keer is er een nieuweling bij de groep, een retriever met zijn vrouwtje. De baasjes gaan er duidelijk van uit dat de retriever het goede voorbeeld van de andere honden zal volgen, maar hij durft niet. Heel voorzichtig is het dier de trap naar het water afgelopen, achter zijn vrouwtje (in de 30, leuk zwart jurkje aan) aan. Zij gooit zijn prooi het water in maar heeft hem veel te ver gegooid. Gelukkig is de poedel bereid de prooi weer op te vissen. De retriever krijgt instructies en opnieuw gaat de prooi te water, de arme hond wordt aangemoedigd en waagt zich aan ‘zwemmen met de voorpoten’ er angstvallig voor zorgend dat z’n achterpoten goed op de trap blijven. Hij krijgt veel complimentjes, maar de prooi blijft drijven. De poedel is niet meer beschikbaar en het gezelschap boven aan de trap geeft adviezen aan het vrouwtje. De prooi drijft intussen verder de haven in, de hond durft echt niet……. Dan springt het vrouwtje in zomerjurk zelf de haven in (niet echt vuil water, maar toch) en apporteert de prooi. Druipend staat ze weer aan de kant, het katoenen jurkje kleeft aan haar lichaam en het water stroomt eruit. Ze gaat gewoon door met de lessen, maar zorgt ervoor dat de prooi dicht bij blijft. Na een minuut of 5 houdt ze de lessen voor de dag voor gezien, de hond krijgt complimentjes en samen gaan ze vrolijk het park in.