Bonaire en Curacao 9 mei - 31 juli 2015

Bonaire en Curacao 9 mei - 31 juli 2015

De ABC eilanden zijn, wanneer je er vanaf Bequia met de passaat naar toe vaart, eigenlijk de BCA eilanden. Eerst naar Bonaire (in 3 dagen varen), dan een half dagje naar Curaçao en dan een dag naar Aruba.

BONAIRE
Bonaire lijkt met z’n 12.000 inwoners een waddeneiland, net zo toeristisch, goed georganiseerd en gedomineerd door Nederlanders, wanneer je tenminste in de hoofdstad Kralendijk blijf. Daarbuiten lijk je in een western verzeild, een woestijn met cactussen en scrub (droge bosjes). In de warme wind denk je even de mondharmonica van Ennio Moricone te horen. De waarde van Bonaire ligt buiten het eiland, 10-tallen riffen waar duikers en snorkelaars de licht blauwe wereld van het koraal met zijn vissen en schildpadden bewonderen. Wij kijken ademloos (niet alleen wanneer er zeewater in het luchtpijpje loopt) naar de geluidloze slow-motion film van de vele soorten papegaaivissen, die loom wiegen op de maat die de wuivende koraalplanten aangeven. Kleintjes met geel-wit gestreepte pyjamaatjes en grotere blauw-paarse met lieve kusmondjes. En dan twee schildpadden van een meter doorsnee, die tot afgunst van Jos alleen Majo ziet. Koraal groeit zo langzaam dat het wereldwijd door vervuiling en beschadiging afneemt. Er komt niets bij. Op Bonaire hebben Nederlanders een revolutionaire methode ontwikkeld om nieuw koraal aan te planten. Ze ‘stofzuigen’ de algen er vanaf, waardoor het 8 maal zo snel groeit. Er is een speciale kwekerij, waar duikers vrijwillig de jonge koraaltjes verzorgen.

De sfeer op het eiland is gemoedelijk, maar er zijn (keurige) protestborden (foto) van eilanders, die met lede ogen zien hoe steeds meer Nederlanders er een huis kopen. Zij willen door een referendum onafhankelijkheid krijgen, voordat ze in de minderheid zijn.
Een echt scherpe aanklacht vormen de slavenhuisjes in ‘de witte hel’, de zoutpannen in het oosten. De slaven moesten er voortdurend met hun blote voeten in het zout staan, dat daar werd gewonnen en door onze schepen opgehaald. En die pietepeuterige huisjes, waarvan alleen het uitzicht mooi is (foto) zijn pas neergezet vlak voor de afschaffing van de slavernij toen het internationale protest aanzwol. We kijken hoe nu een zwarte man met een bulldozer, die de taak van zijn voorouders heeft overgenomen, witte piramides van zout bijeen schuift.

CURACAO
We lopen het kanaaltje naar de baai Het Spaanse Water binnen en meren af in Seru Boca Marina. We liggen stern-to, met de kont op de steiger en de neus aan ankerboeien. De marina is noodzakelijk omdat Jos elektriciteit nodig heeft voor een opknapbeurt van Jonathan. Majo vliegt voor een medische opknapbeurt voor 40 dagen naar Nederland. Majo en Jos zijn in 40 jaar niet zo lang uit elkaar geweest. Er ontstaan nu twee separate verhaallijnen, die weer bij elkaar moeten komen.

JOS
Je hebt in de marina twee culturen, ieder met een eigen soort boten. Kleine en zeer grote visboten van locals, die in het weekend hun motoren en radio’s laten brullen. En zeilboten van yachties, die overzomeren omdat Curaçao veilig buiten de orkaanzone ligt. Veel van hen gaan een paar maanden naar huis. De Marina ligt in het luxe resort Santa Barbara Plantation. Midden door de dorre woestenij slingert zich de absurd fris-groene strook van een golfbaan, die door veel irrigatie fleurig gehouden wordt. De marina ligt 2,5 km van het hotel en ook 2,5 km van de gate de andere kant op vanwaar eens per 1,5 uur een bus naar Willemstad vertrekt. Jos heeft een kek geel scootertje gehuurd waarmee hij voor boodschappen naar de stad scheurt.

Jos is daar erg geïsoleerd. Jonathan ligt 3 meter van de steiger en 2 meter van het buurschip, zodat de katten niet van boord kunnen springen. De dinghy, waarmee hij zich naar en van de kant trekt, werkt als een ophaalbrug. Wanneer de dinghy naast Jonathan ligt kan er tot spijt van Jasper en Misha geen muis op of af. Maar Jos kan ook niet even van boord stappen voor een praatje. Nou moet dat ook niet, want Jos zou die 40 dagen gebruiken om te schuren en lakken en allerlei reparaties te doen. Hij staat om 5.30 op en kan schuren tot het tegen 9.30 te heet wordt en zijn knieën en schuurduim te veel pijn gaan doen. Dan wachten er allerlei reparaties onderdeks. Na de lunch geeft Jos zich over aan de siësta om het heetste deel van de dag te laten passeren. De katten liggen in katzwijm plat op de iets koelere houten vloer binnen. De avonden zijn een verademing, maar het is wel eenzaam zo zonder Majo. Op de radio zingt Dolly Parton ‘You don’t know what you got till it’s gone’. Romantische sms-jes die Jos na 5 uur s-middags verstuurt bereiken Majo door de 6 uur kloof wanneer ze al ligt te slapen. Haar reactie vindt Jos slaperig bij het ontbijt om 6 uur.

Dan komt een single-handed zeiler aangevaren, een vrouw. Behalve haar badpak en een lendendoek losjes om de mooie heupen draagt ze alleen handschoentjes. Haar roze bikini toont een cleavage die een magneet is voor de blikken van de mannen, die haastig toeschieten om lijntjes aan te pakken. Buurman Harald, ook single-handed zeiler, die met een plastic tasje langssjokt gaat ineens rechtop lopen en Jos houdt zijn buik in. Sylvaine, Française, zeilt al 7 jaar alleen en is, zegt ze, erg zelfstandig. Harald weet de volgende dag te vertellen dat ze naakt op haar achterdek doucht. Ook de manager van de haven maakt avances, waar ze niet op in gaat. Hij redt dan zijn ego door haar te vragen wat er met haar mis is, zo in haar eentje om de wereld. Dat heeft hij niet aan Harald gevraagd. Wanneer ze voor vakantie naar de zoon die bij haar ex-man woont is, keert de slaperige rust terug in de haven.

Jos heeft via vriend Siebe kunnen aanhaken bij een groepje heren dat dinsdagsavonds bijeenkomt op de oude zeilclub van Shell Asiento om te racen met open bootjes (Ynglings); na afloop bier, saté en patat. Hij geniet van de wendbaarheid van de kleine bootjes en de male bonding aan de bar.

ECOLUTION
Onze buurman in de haven is de beroemde Ecolution, het schip van Wubbo Ockels en zijn vrouw Joos. Wubbo en Joos wilden een wereldreis gaan maken met dit milieuverantwoorde conceptschip. Het schip dat geen zonnecellen of windgenerator heeft wekt stroom op via een schroefasgenerator door te zeilen. 1 dag zeilen is een week energie. Het moest een schip worden dat ze met z’n tweeën konden varen. Alleen werden de ideeën van Wubbo steeds groter, zodat een schip van 24 meter en 80 ton het resultaat was. Na de oversteek, met bemanning, naar Aruba overleed Wubbo. Joos, een lieve vrouw, die net als Wubbo gedreven het milieu-gedachtengoed uitdraagt, probeert het schip, dat op Curaçao opgeknapt is, door een beroepsbemanning naar Nederland te laten zeilen voor de verkoop. Vraagprijs 500 K, een fractie van de bouwkosten. Jos mag mee voor een sea trial. Er blijken wat denkfouten in de constructie. Het schip is met twee motoren van elk 75 pk under powered, en er zit maar één roer onder, zodat je slecht kunt manoeuvreren. Het stuurwiel loopt met erg veel omwentelingen en via hydrauliek, zodat je bij het zeilen geen gevoel op je roer hebt. Het tuig van 2 sets van grootzeil/fok ieder op één giek om een ongestaagde mast (niet uit leggen, zie foto) is vernieuwend, maar zit zo hoog dat je er maar moeilijk bij kunt klimmen. Enfin, Jos is na afloop erg blij met Jonathan.

MAJO
Nederland is groen en koud. Het is mei, maar het voelt als maart. Gelukkig heeft Jenny, bij wie Majo logeert naast de donsdeken een paar extra dekens klaar gelegd. Ze zijn nodig! Het water uit de kraan is vreselijk koud en meestal loopt de cv ’s ochtends ….
Ze wordt getroffen door hoe groen, fleurig, netjes, heel en vooral goed georganiseerd Nederland is; de ov-kaart die over de datum is, doet het inderdaad niet meer, maar Bussum heeft gelukkig nog geen poortjes. Ons huis ziet er prachtig uit omdat de glazenwasser net al het houtwerk heeft afgenomen en de ramen op de verdieping voor ’t eerst sinds we er wonen allemaal gelapt zijn. De tuin is op z’n mooist omdat de rhodo’s allemaal bloeien, het contrast met Curaçao kan niet groter zijn. Maar het voelt wel als een rijk, groen en blank reservaat…….
In Nederland lijkt weinig veranderd: de politiek praat nog steeds over pensioenen en de Fyra enquete bevestigt wat eigenlijk iedereen al wist, maar de discussie over de doodskoppen op de bretels van Timmer is natuurlijk wel smakelijk.

Veel tijd om de boot of Jos te missen heeft Majo niet. Skype zorgt voor het contact met Jos en iedere dag komt er wel weer een nieuw mailtje met bestellingen. De buurtkat Karel laat zich aaien en compenseert het gemis aan Jasper en Misha een beetje. De medische molen loopt lekker snel en zonder extra problemen. In de 2 weken na de operatie van haar hand kan ze alleen maar wandelen en afspraken in Bussum maken. Het is heerlijk om familie en vrienden weer te zien. Tussen afspraken in het ziekenhuis en vriendenbezoek door werkt ze de lijst af. Haar logeerkamer lijkt op de schatkamer van een draak: leesbrillen, polo’s voor Jos, scheepsonderdelen, funghi porcini, post, naaigaren en 18 pakjes schuurpapier a 10 vellen. In de garage staat een 2e hands benzinegenerator (21,3 kg) die Jos via Marktplaats gescoord heeft en die Majo even uit Sliedrecht mocht ophalen. Bij Arke koopt ze 40 kg bagage voor de terugvlucht en blijkt de generator ‘aangemeld’ te moeten worden. De filiaalmanager van Arke Bussum en Majo worden goede bekenden. Handig zo’n ouderwets reisbureau (recent geopend). Een vriend zorgt dat de benzine en olie uit de generator verwijderd worden (anders mag íe niet mee) en bij de Action worden koffers gescoord om alles in mee te krijgen. Als de dag van vertrek nadert zit ze al op 55 kg: dat wordt pittige handbagage. De bestelling voor de kaas en de eendenborst wordt maar geschrapt.

Vlak voor vertrek hoort Majo van Jenny dat wanneer partners, zoals zij niet in gemeenschap van goederen getrouwd zijn, bij overlijden van één van de partners, de ander successie over de helft moet betalen. Halsoverkop regelt ze een notaris in Bussum en Jos één in Curaçao om simultaan met een tijdverschil van 6 uur hun huwelijkscontract om te zetten en een wederzijdse machtiging op te stellen. Die in Curaçao ontdekt fouten in de tekst van die in Bussum, zodat er twee verschillende teksten zijn, die weer naar één lijn moeten convergeren.
Bij vertrek is er nog even paniek: Majo blijft op Curaçao en heeft als yachty alleen een heen-, maar geen retourticket voor het vliegtuig. Arke schiet in de stress, bang dat ze geweigerd wordt en weer met hen terug moet. Jos wordt om 4 uur in de nacht uit z’n bed gebeld en moet de fotograferen en naar Majo mailen. In het donker en met slecht internet… Na 3 kwartier is het document op de telefoon van Majo enigszins leesbaar en mag ze mee. Als troost hoeft ze niet bij te betalen voor de extra kg’s bagage boven de 40 die het ruim ingaan. Zo coulant is de douane op Curaçao niet: de koffer met de generator wordt er feilloos uitgepikt en ze krijgt de keus invoerrechten te betalen of via een lastige procedure met een agent de generator duty free in te voeren. Na 10 uur in een vertraagd vliegtuig is de keuze snel gemaakt: we dokken. Alleen blijkt ze even vergeten de betaalpas op Midden-Amerika te zetten. Met de laatste euro’s kan ze nèt betalen; 10 minuten later ziet ze Jos na 40 dagen weer terug in de lome warme Curaçaose nacht.

SCHRAPSTAAL
Jos krabt, schuurt en lakt braaf. Hij heeft een schuurmachine gekocht en een slijpmachine om zijn schrapstalen vlijmscherp te slijpen. Dat zijn stalen driehoekjes aan een steel. Net als kraaienpootjes staan ze gevaarlijk altijd met één punt omhoog. Jos komt bezweet maar tevreden terug van de steiger waar hij de strijd met de kokkels, die aan de onderkant van de dinghy groeiden, winnend heeft kunnen afsluiten. Hij gooit schrapstaal, schuursponsjes, zeep en schoonmaakazijn op het dek, klimt aan boord en stapt vol op de schrapstaal. Het bloed spuit uit zijn voet op het teakdek dat snel rood kleurt. Jos is vooral verbaasd, maar heeft de tegenwoordigheid van geest om op zijn rug te gaan liggen, de gewonde voet omhoog. Het bloeden stopt gelukkig, maar het dek ziet er uit als na een bezoek van piraten. Majo gaat in de weer met een noodverband en rijdt Jos met de huurauto naar de eerste hulp: 5 hechtingen, een tetanusinjectie, antibioticazalf en 4 dagen rust. Gelukkig is Majo weer terug!

OP BEZOEK KOMEN
Als je ons wilt komen opzoeken of wilt meevaren, onze plannen zijn:
- Tot half september in Curaçao.
- Daarna Aruba, Colombia, (o.a. Cartagena) en de San Blas eilanden van Panama.

ONS BEREIKEN
Gaat het makkelijkst via onze email. Jos’ email is jos.vanveen@inter.nl.net , Majo’s email is vorig jaar gewijzigd: hendriksmajo@gmail.com. Graag sms-en of skypen. Voor dringende zaken is Majo’s telefoonnummer + 31 655712122, en dat van Jos + 31 654201071.