USA Noordwaarts 22 juni– 14 aug 2016

ORKANEN ONTLOPEN
We beginnen behoorlijk uit de tijd te lopen. Eind juli moeten we naar Nederland vliegen om begin augustus in Polen te zijn voor het huwelijk van Lennart Verstegen en zijn Zosia. Een vlucht hebben we nog niet geboekt, omdat we nog niet weten van waar. Eerst moeten we een werf vinden waar we Jonathan met een gerust hart kunnen achterlaten en waar de kans op hurricanes kleiner is dan in de Carieb en het zuiden van de VS. Noordwaarts dus! We zetten koers naar Florida en benutten daarbij de golfstroom die naar het noorden staat. Noonsite waarschuwt dat je niet in Key West het land moet binnenkomen omdat de Coast and Border Protection zeilers die vanuit Cuba binnenkomen slecht behandelt en soms de cuising permit afneemt. We landen dus in West Palm Beach. Aan de baai waar we midden in de nacht ankeren zijn veel buitenhuizen met zuilen en inderdaad palmen voor de deur. Winkels of restaurants zijn er niet in de buurt. Majo is blij dat ze op de laatste dag in Cuba nog op de fiets is gaan shoppen. Brood bakken we zelf en fruit en groenten zijn Cubaans onbespoten en niet uit een koelhuis, zodat die langer mee gaan.We kunnen nog wel even zonder maar toch… Het inklaren verloopt dankzij een paar aardige ambtenaren voorspoedig, ondanks dat het een zaterdag is en ze een cruiseschip moeten doen.
We hebben iets jachtigs over ons gekregen en proberen snel zo noordelijk mogelijk te komen. In één klap naar Charleston SC. Er is weinig wind; moteren dus, in afwachting van wat wind. Het valt Majo op dat de lenspomp wel erg lang en vaak loopt. Wanneer Jos het luik opentrekt ziet hij tot z’n schrik een straal water uit de moter komen. Als we snel de moter uit zetten blijkt het minder erg dan het lijkt. Een onbenullig aftapplugje van de koelwaterpomp is verdwenen en ligt in de bilge. Vissen met een magneet in de bilge levert wel allerlei metaaldeeltjes op maar niet de plug. Jos weet het lek, met Amerikaans draad provisorisch te dichten met een metrisch draadeind omwikkeld met teflon tape. We durven niet op normale snelheid te varen en besluiten naar de dichtstbij zijnde haven uit te wijken: 40 mijl naar Cape Canaveral. Gelukkig scoort Jos daar in een paar uur tijd een nieuwe bout a raison van $2,60 voor de bout en $ 50 voor de taxi en tegen 3 uur in de middag vertrekken we weer. Door deze snelle actie weten we een nachtje aan de steiger a $ 135 te vermijden! Aan het prijsniveau moeten we nog wennen.

CHARLESTON
Charleston is een van de oudste steden van de VS en heeft een prachtig 17de eeuws centrum. Men is ook trots op de rol van de stad in zowel de onafhankelijkheidsoorlog (4 juli nadert!) als in de burgeroorlog. We ankeren tegenover de marina en gebruiken soms hun shuttle om naar de stad te gaan. Ook hier geldt: supermarkt alleen op auto afstand. Maar we weten weer verse spullen te kopen en staan versteld van de keuze. Na Cuba lijkt dit wel luilekkerland. Wel een calorierijk luilekkerland: wat zijn de porties groot en wat zijn er veel dikke mensen hier.
We regelen een Amerikaans telefoonabonnement met data: eindelijk weer gewoon internet aan boord. Na een paar dagen ontdekken we nog een laatste restje van de Amerikaanse boycot van Cuba in onze computers: ons beveiligingsprogramma deelt ons mee dat onze proefversie verlopen is. Bij het inloggen bij de software leverancier blijkt dat ze ons eruit gegooid hebben toen onze computers in Cuba waren en nu moeten we weer opnieuw activeren. Big brother is watching, maar loopt politiek wel wat achter. Hoe zouden de medewerkers van de Amerikaanse ambassade in Havanna dit oplossen?
ONAFHANKELIJKHEIDSDAG
We zijn niet meer gewend aan de drukte om ons heen. Als het weekeinde van de 4e juli begint, wemelt het rond onze ankerplaats. Viswedstrijden vanuit de marina (= moterboten met minimaal 2x 350 pk buitenboord moter) en ongelooflijk veel mensen die langsvaren of – erger – langs racen. Willen we werkelijk nog 2 dagen hier liggen om de viering van onafhankelijkheidsdag mee te maken? Uit de diverse krantjes lijkt het een soort van Koninginnedag te worden, maar dan op z’n Amerikaans: veel BBQ, countrymuziek in de middag, frisby vangende honden en veel stars and stripes op taarten, roomsoezen etc.. En een heel groot vuurwerk, dat wel. We kijken elkaar aan: we vertrekken! Op naar het historische Georgetown, de 3e stad van South Carolina, daar zullen ze ook wel vuurwerk hebben.
Een lekker dagje zeilen brengt ons in Georgetown. Het stadje zelf is ukkig, is dit de 3e stad van deze staat? Volgens het VVV krantje wonen er zo’n 10.000 mensen. De haven, ooit de grootste rijsthaven van het land, is ook al maatje Giethoorn. Maar niemand doet moeilijk als we Jonathan voor anker leggen vlak bij een gemeentelijke steiger en er maar een doorvaart van een meter of 20 overblijft. De passerende motorbootjes zwaaien vriendelijk, wensen ons ‘a goodone’ of vragen waar we vandaan komen. Het toeristische stadje is slaperig op de 4e juli, er heerst een hitte alarm en het openlucht concert is van 2 uur tot 5 uur uitgesteld. Vuurwerk om 21.30 uur. Het is zo warm dat we het concert vanaf de boot beluisteren, een koor zingt patriottische liederen die wij kennen van zeilkampen.
Het vuurwerk bekijken we vanuit de bijboot vanaf het water. We nemen een fles cava mee en liggen 200 m van de boot, net om de hoek van een eiland, heerlijk dobberend met onze benen over de rand van het vuurwerk te genieten als er een schijnwerper naar ons priemt: de Coast Guard. We krijgen een bon omdat we geen zwemvesten aan boord hebben, $ 105, en een waarschuwing omdat we geen licht hebben. We moeten terug naar Jonathan maar mogen, hoewel het volkomen windstil is en er geen ander verkeer is, die 200 meter alleen afleggen als we 2 zwemvesten van hen meenemen. Gelukkig hadden we aan boord al wel het ankerlicht aan. De kleine bon spreekt boekdelen: de ambtenaar moest aankruisen bij Armed: Handgun, Rifle, Shotgun, Knife of Blunt Inst. en bij Firearm: Full Auto, Semi Auto, Other of Not Armed. In het geweld dat ze kennelijk normaal meemaken zijn wij watjes die je nog met een boete kunt aanpakken. We hebben twee maal een oceaan overgestoken en stormen weerstaan en krijgen dan hier in de haven bij windstil weer een bon omdat we geen zwemvest aan boord van de dinghy hebben. We krijgen ook een keurig boekje met de maritieme regels en wetten van de staat South Carolina (de regels variëren hier per staat). Leuk vuurwerk, dat wel!

SQALL
Op naar Beaufort NC, een nachtje door. Een gemoedelijk bakstag windje, 13 knopen. We weten er 5 knopen snelheid uit te persen. Net voor de zon ondergaat nadert een verdachte wolkenpartij en binnen 5 minuten waait het flink. Een squall! Snel de genua in en het grootzeil naar het 2e rif. Majo stuurt, met de motor bij, in de wind. Het reven is nog niet zo makkelijk, want de inmiddels flinke golven komen onder een hoek binnen. Jos staat aangelijnd op het voordek, terwijl de golven over het dek spoelen. Verrast houdt hij even in - het oceaanwater voelt aangenaam warm, net alsof je in bad zit. Het buiswater dat tot in de kuip komt beslaat Majo’s bril zodat ze Jos niet meer kan zien. Ze klokt 43 knopen wind. We schreeuwen de longen uit ons lijf om elkaar te verstaan. De regen stort uit de hemel op ons flushdek en bliksemflitsen zorgen alweer voor vuurwerk, maar gelukkig niet al te dichtbij. Ja we hebben ons zwemvest aan!
Het reven gaat gelukkig voorspoedig en wanneer we weer volvallen ligt Jonathan rustig op zijn ruimewindse koers. Geleidelijk neemt de wind weer af en na een uur is hij weer 20 knopen.

BEAUFORT NC
Beaufort is weer zo’n slaperig dorpje met houten witte huizen met veranda en Amerikaanse vlaggen. We ankeren in de rivier voor het dorpje, maar Jonathan is eigenlijk te groot.Wanneer de boot bij het draaien van het getij keert, dammen we met onze 18 meter en 30 meter ankerketting bijna het hele vaarwater af. De andere boten zijn half zo groot en liggen kort op een ankerboei. Na 2 dagen wordt het zo krap dat we verderop gaan liggen dichter bij Morehead, een oninteressant doorgangsdorp zonder kern. Er wordt hier nauwelijks gezeild, iedereen heeft powerboten. Jos maakt een local, Hank, een compliment over zijn tattoos (foto, let op het pinkje) en we komen in gesprek. We vertellen over onze reis en hij merkt met een lijzig Forrest Gump-accent op ”I’m not adventurous, I like speed”. De powerboat van z’n oom haalt 46 knopen (85 km per uur).

CHESAPEAKE
We bereiken tegen borreltijd een goede ankerplaats achter Cape Henry bij Norfolk VA: het begin van de Chesapeake, een beschutte binnenzee. We hebben het gehaald! We mailen druk met Amerikaanse leden van de S&S Vereniging in de buurt en surfen naar websites van werven. Sommige aangeraden werven hebben een dagfee per voet van $ 2,75, andere zijn te ondiep, weer een andere kan onze kiel niet hoog genoeg bover de kade hijsen. Tenslotte komen we via S&S-er Tim in contact met een werf in Baltimore. Die hebben monteurs en riggers. We checken hun tarieven voor uurloon, ligplaats en uit het water halen. Jonathan heeft ook onderhoud aan de huid nodig en een gespecialiseerde timmerman hebben ze niet, maar die kunnen ze wel voor ons regelen. Op zaterdagochtend maken we kennis met onze accountmanager en spreken de zaak door. We besluiten voor hen te kiezen, nog een week tot we vliegen. Doorwerken dus: vliegtuig boeken, lijstjes opstellen, afspraken maken en een kattenhotel regelen. Jonathan wordt op de kant gezet (foto) en de timmerman ontdekt een paar open liplassen en een lek via de roerkoning. Niet ernstig, maar er moet wel wat aan gedaan worden. De rigger adviseert om de giek 5 cm in te korten om de corroderende aansluiting tussen aluminium en roestvrijstaal te vernieuwen en de mastrail van het grootzeil te vervangen. En dan is er nog een lijst van 15 minder belangrijke zaken. De kattenhotels zijn erg duur, hebben ontzettend kleine hokjes en onze harige mannen mogen niet samen in één hok. Je kunt per kat 10 minuten speeltijd a $ 10 per keer kopen, maar niet samen. Dat kunnen we de heren niet aandoen. We besluiten Jasper en Misha aan boord te houden met een catsitter. Gelukkig wil de secretaresse van de werf, die zelf ook een kat heeft. Twee maal per dag zal ze langs komen en voederen. Ze schrikt nog even als ze zich realiseert dat 3 van de geplande 4 weken Jonathan op het droge staat en ze een ladder van 4 meter op moet. Bij de kennismaking bezwijkt ze voor de charmes van de heren. De ladder neemt ze op de koop toe.

VAKANTIE VAN DE VAKANTIE
Wij gaan op vakantie - naar Nederland. Dat klinkt verwend, maar ervaren cruisers drukken ons op het hart dat we dat echt moeten doen, want anders houd je het niet vol en wordt het cruisen een sleur. We logeren bij Gerard en Ellen in hun verbouwde kerk in Bussum. Zelf zijn ze de eerste week niet huis, maar ze laten wel hun Mazda MX5 voor ons staan. Wat is het fijn met open dak door Bussum te rijden of te fietsen en wat een smaakvol eten en heerlijke drank kun je hier kopen. We kopen zeewolf en haring, rauwe ham en lamskroon, goede wijn en West Malle tripel. En heerlijke sensaties: ’s-morgens is het nog koel, zodat we een trui aantrekken en ’s nachts rillen we even lekker en trekken dan behaaglijk het dekbed op. De dagen vullen zich met artsenbezoek (Majo’s carpaal tunnelsyndroom aan de pols en een triggerfinger), fiscale en administratieve zaken en gelukkig veel bezoek aan vrienden en familie. Het huwelijk in Polen blijkt een heerlijke happening met 160 lieve en leuke mensen, 20 nationaliteiten en heel veel Poolse gastvrijheid.
Een mailtje van de werf bederft ons ontspannen gevoel: de accountmanager zegt de afspraken bij zijn baas er niet door te krijgen. Een forse opslag op de kosten van de timmerman: 65%. Die baas vindt kennelijk dat hij mondelinge afspraken met onze contactpersoon kan overrulen. Voelt hij zich sterk doordat de boot op de kant staat en wij in Nederland zijn? Jos is furieus en moet de antwoordmail even een dag laten rusten voordat hij met te veel emotie terugbliksemt. Jos zet alle opdrachten on hold en dreigt Jonathan ongerepareerd weer in het water te laten gooien, wanneer de oude afspraak niet gehonoreerd wordt. In de tussentijd mailt en belt hij koortsachtig naar andere werven om alternatieven te hebben. De baas blijft bij zijn standpunt en op 14 augustus vliegt Jos versneld terug om Jonathan naar een andere werf te varen.

Als je ons (vanaf oktober) wilt bezoeken of mee wilt varen, onze planning is:
- Sept onderhoud op de Chesapeake
- Okt Cruisen Cheaspeake en verder langs de oostkust van de VS
- Nov via Bermuda naar de Bovenwindse Eilanden

ONS BEREIKEN
Gaat het makkelijkst via onze email josvanveen66@gmail.comof hendriksmajo@gmail.com, sms-en of skypen.Voor dringende zaken Majo: + 31 655712122. Jos: +31 654201071