USA Zuidwaarts 31 dec 2016 - 1 feb 2017

VERTREK
Op 31 december, onze trouwdag, hebben we met onze en hun vrienden een gezellig koud buffet georganiseerd, maar die Amerikanen zijn zo gewend vroeg naar bed te gaan dat om 11 uur iedereen al onder zeil is. Vuurwerk – hoewel verboden in Maryland – wordt verderop al om 20.00 uur afgestoken! Wij wachten een beetje katterig aan onze steiger de jaarwisseling af. Gelukkig nieuwjaar!
Op nieuwjaarsdag vetrekken we eindelijk naar Norfolk VA aan de mond van de Chesapeake om een gunstig weerraam af te wachten voor Bermuda. De eerste dag gaan Sam en Maurits met ons mee naar Solomons Island: prachtige zon (Jos verbrandt), maar geen wind. Pas in de baai bij Solomon kunnen we onze gasten nog een uurtje een zeilende Jonathan laten ervaren. Na een hartroerend afscheid zijn we weer op ons zelf. We realiseren ons ineens dat deze periode de enige keer is op onze cruise dat mensen ons in hun huis en vriendenkring hebben opgenomen, een warm gevoel.

Na een paar dagen zeilen ankeren we tussen de oude centra van de tweelingsteden Norfolk en Portsmouth, op beide oevers van Elisabeth River. We steken veel ketting: dit weekeinde krijgen we immers de staart van winterstorm Helena. Norfolk is een saaie grauwe stad, alleen al door alle grijze oorlogsschepen die hier liggen. De stad heeft de grootste marinehaven en marine werf van de VS. Het scheepvaartmuseum van de marine is een aanrader. Het toont boeiend de bewapeningswedloop van de burgeroorlog: ironclads (met pantser beslagen motorschepen) betekenen het einde van de houten zeilende oorlogsschepen. In de 2e wereldoorlog komt de grote ommekeer wanneer ze met betere sonar en radar de Duitse U-boten uit de oceaan kunnen verdrijven.
Het einde van de Koude Oorlog heeft er o.a. toe geleid dat de werven minder werk hebben en de bases kleiner zijn: een verarmde stad, leegstand en vervallen industrieterreinen. Het stadsherstel is sinds de 70-er jaren stevig aangepakt: een aparte maatschappij heeft downtown gerevitaliseerd: een nieuw museumgebouw met 3 nieuwe musea, restauratie en nieuwbouw, de combi van wonen en winkelen (geen supermarkets tot Majo’s teleurstelling). Opleidingsinstituten en kunst: de formule klinkt inmiddels bekend. Als we er rondwandelen voelt het als een openluchtmuseum voor stadsvernieuwing.

WEERRAAM
Majo haalt dagelijks de weerberichten op: nadert er een weerraam om naar Bermuda te gaan? 648 zeemijl, een dag of 4 tot 5 zeilen. Ons weerraam komt nog niet, maar wel Helena: een winterstorm met windkracht 7, die bij -8 graden ons dek onder 10 cm sneeuw legt. Prachtige plaatjes, maar het is snijdend koud. We hebben 40 meter ketting gestoken en de dinghy aan dek gesjord; we laten de kachel ook ‘s nachts lopen. We schuilen onderdeks en sluiten de voorpunt af met de schuifdeur, maar waken er wel voor dat het niet gaat vriezen bij de waterkranen daar en in de kuipbanken waar de waterpomp en de boiler zitten. De katten zitten voor hun verwarmingsrooster en vreten als honden om hun wintervacht op te bouwen. Ze stappen voorzichtig de sneeuw in de kuip in en schudden na elke stap het pootje uit of er iets vies aan zit. Wat doen we hen aan? Een poster roept gelukkig “ Paws in faith; Worship with your cats and dogs”. Wij kijken met twee truien aan films, lezen en spelen scrabble. Ons blik (van stoffer en blik) overleeft zijn nieuwe functie als sneeuwschuif niet.
Amerikaans weer is totaal anders dan Nederlands weer. Koude fronten zorgen meestal voor een korte hittegolf omdat het front warmte voor zich uitdrukt; regen is er nauwelijks, ook niet als het stormt. Koudefronten komen niet uit het noorden, maar van Seattle (aan de Pacific) en dan onderlangs via de Plains richting Atlantische oceaan. Het is even wennen, maar de wind die bij een koude front vanuit het noordwesten waait, komt uit het zuiden of zuidwesten aanzetten. Tijdens Helena heeft het zelfs in Alabama gehageld en Arkansas heeft 40 cm sneeuw gekregen. De vrijdag ervoor wandelen we door een warm Portsmouth. Met 16 graad is het gek te zien dat winkeliers preventief zout strooien en locals nog even het laatste brood in de convenience store scoren. 6 uur later hagelt het en is ons dek bedekt met 4 cm ijs. De volgende ochtend valt daar 6 cm sneeuw op. We liggen naast een ziekenhuis: maar daar beweegt de eerste twee dagen haast niets meer: Amerikanen blijven met zulk weer thuis en wij aan boord. Omdat Amerikanen nog steeds bovengrondse electiciteitsleidingen hebben, horen we op het nieuws weer de berichten over de stroomuitval, bij Helena viel het in de regio Norfolk wel mee: maar 1000 huizen.... Pas na het weekeinde komt het leven weer voorzichtig op gang: op dinsdag wagen we ons even in de stad, op woensdag kun je al zonder al te natte voeten naar de supermarkt 2 km verderop en op donderdag durven we met de voorbereidingen van de reis naar Bermuda te starten: we klaren uit! En dan als de kou weg is (theoretisch, want we zeilen met 5 graad uit) vertrekken we vroeg in de ochtend naar Bermuda. Niet in een rechte lijn, maar eerst een stukje naar het zuiden om harde wind te omzeilen. Na een halve dag krijgen we een nieuw weerbericht binnen voor een stuk zee tussen ons en Bermuda: daar wil je niet zijn. Door de omweg hebben we zoveel tijd verloren, dat het raam te krap wordt voor de storm, die daarna Bermuda zal treffen. Jos besluit het niet te wagen. We gaan kusthoppen naar het zuiden: naar Florida en dan door de Bahama’s naar de Dominicaanse Republiek. Het voordeel is dat we steeds trajecten van 1,5 dag kunnen kiezen en als het weer slecht wordt naar een haven vluchten. Zo zien we de steden Beaufort NC en Charleston SC, die we al kennen. Naar mate het warmer wordt pellen we kleren uit: van 4 lagen naar één polo. De katten zonnen aan dek en dolfijnen spelen in onze boeggolf.

ST AUGUSTINE
Een verrassing is St Augustine FA, een door de Spanjaarden gestichte stad die Europees aandoet. Nauwelijks hoogbouw - de kerken zijn de hoogste gebouwen; zo hoort het vinden we. Behalve typisch Amerikaanse verrassingen zoals een verkleinde betonnen kopie van het Alhambra en een kopie van Michelangelo’s David zijn er ook 17e eeuwse Spaanse en Engelse huizen om een echt gezellig centrum heen, gesitueerd is het subtropische groen van Florida. Op jacht naar een supermarkt lopen we door een wijk vol art deco geïnspireerde laagbouw, zacht geel, turkoois en roze geverfd. We zien op de tv van de marina dat Georgia, dat 50 mijl noorderlijker ligt en waaraan we maar net voorbij voeren, getroffen wordt door noodweer: 66 knopen en windhozen, 20 doden. Oef. Wanneer we met de dinghy terugkeren bij Jonathan in de haven ligt hij te rukken aan zijn ankerboei. De vlaggenstok is gebroken en de trotse vlag van de Koninklijke hangt in het water. Veel erger wordt het bij ons ook niet. Wel zien we de schade die Matthew heeft aangericht: verzakte steigers, kapotte ramen en sommige huizen zijn dakloos. In St. Augustine zijn toen in november 14.000 mensen geevacueerd.
Bij toeval zien we op TV de inauguratie van Trump. Veel enthousiasme is er die dag niet, een bootje vaart met een Trumpvlag een rondje, maar dat is het wel. De volgende dag is er meer animo voor de lokale women’s march: honderden mensen (mannen en vrouwen) lopen mee in de tocht. Dat is niets in vergelijking met de tocht in Washington, waar onze gastvrouw uit Easton met haar boekenclub (!) naar toe gaat; in de pers wordt er al gesproken over een revival van de vrouwenbeweging (en de LBTG groepen). De uitgaanskrant van Charleston heeft er zelfs een titelpagina van gemaakt. Hoewel South Carolina tamelijk conservatief is, geldt Charleston als een moderne, vooruitstrevende en open stad.

TEGEN DE GOLFSTROOM IN
Het is goed te merken dat we niet in het goede seizoen zitten om naar het zuiden te gaan: voortdurend komen er northerlies, koufronten, langs. Maar noordenwind is toch prima als je naar het zuiden wilt? Ja, maar hier niet. De fronten zorgen voor veel wind die tegen de heersende golfstroom ingaat: de zee wordt stijler (4 seconden tussen de golven) en dat is erg onaangenaam en slecht voor de snelheid. Naarmate we zuidelijker komen wordt dat effect sterker. De golfstroom loopt met 3 knopen tussen Florida en de Bahama’s door en steekt dan verder de zee in om bij kaap Hatteras de oversteek naar Europa te maken. Hoe verder we komen hoe strikter de adviezen worden: niet uitvaren met een noordenwind en ook niet uitvaren als de wind harder is dan 15 knoop, dat is maar windkracht 4! We zitten in een jaar met veel northerlies: de regel is dat je de dag nadat het weer normaal is uitvaart, maar dan kondigt zich vaak al de volgende aan. Hoeveel het waait weten we niet, omdat de windmeter het niet meer doet. Het gaat tergend langzaam en echt warm is het ook al niet. Jos’ visum verloopt op 13 februari. Toen we op 1 januari vertrokken uit Easton leek dat geen enkel probleem: 3 dagen naar Norfolk en dan uitklaren. Maar hier in Florida krijgen we intussen 2 northerlies per week: we schieten niet echt op. We vluchten soms onverwacht een haven in, zoals Ponce de Leon. De stad New Smyrna Beach is één groot wat saai verzorgingstehuis,waar de verwarming op 23 graden staat,maar dan buiten. We liggen er bijna een week verwaaid. Maar ach, de oudere snow birds die hier wonen, liggen er wel 20 jaar verwaaid. Hier in Florida klagen ze: dit is het 3e jaar op rij met een koude winter: de snowbirds dreigen Florida te mijden en dat zou een ramp zijn voor de lokale economie! Bij de scheepvaartberichten hebben we zelfs een vorstwaarschuwing. Het goede nieuws is dat in Californie zoveel regen en in de Sierra Nevada sneeuw is gevallen dat de droogte van 5 jaar voorbij lijkt te zijn.
Op 1 februari lopen we eindelijk West Palm Beach in. We zijn klaar voor de overtocht naar de Bahama’s!
Als je ons wilt bezoeken of mee wilt varen, onze planning is:
- Februari de Dominicaanse Republiek
- Maart nog niet nader bekende Benedenwindse Eilanden.

ONS BEREIKEN
Gaat het makkelijkst via onze email josvanveen66@gmail.com of hendriksmajo@gmail.com, sms-en of skypen. Eventueel Majo: + 31 655712122. Jos: +31 654201071